Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
21 / 3 / 2022

Αυτή η κυβέρνηση έχει αποδειχτεί πιο μοχθηρή και πιο διεστραμμένη απ’ό,τι φανταζόμασταν.

Και η οργή των Υγειονομικών Κατά της Υποχρεωτικότητας είναι απολύτως δικαιολογημένη.

Επάνω που οι «ειδικοί» μάς λένε ότι θα άρουν τα μέτρα – ίσως και πριν από το Πάσχα – σχετικά με τα πιστοποιητικά εμβολιασμού, τις μάσκες, και τα λοιπά φασιστικά παρατράγουδα, η κυβέρνηση βιάζεται να απολύσει τους υγειονομικούς που ήταν σε αναστολή. Θέλει να τους διώξει μόνιμα, τώρα, αμέσως. Γιατί ξέρει πως, όταν άρει τα φασιστικά μέτρα, δεν θα υπάρχει πια καλός λόγος για να είναι οι υγειονομικοί σε αναστολή.

Όχι πως ποτέ υπήρχε καλός λόγος. Ως δικαιολογία εμφανιζόταν το υποτιθέμενο «τείχος ανοσίας» που, όπως όλοι εξαρχής ξέραμε, μάλλον «ανοησίας» ήταν, και τελικά αυτό αποδείχτηκε περίτρανα. Ακόμα και οι πιο αισχροί πανδημιοκάπηλοι αναγκάστηκαν να το παραδεχτούν.

Αν λοιπόν δεν υφίσταται πιθανότητα τείχους ανοσίας, ποιος ο λόγος οι υγειονομικοί να βρίσκονται ακόμα σε αναστολή; Ποιος ο λόγος να σχεδιάζει τώρα η κυβέρνηση να τους απολύσει; Και ποιος ο λόγος οι ανεμβολίαστοι άνω των 60 να πληρώνουν μηνιαίο πρόστιμο, εδώ που τα λέμε;

Μα, φυσικά, επειδή τόλμησαν να εναντιωθούν στην Κυβέρνηση του Εμβολιαστικού Σκότους.

Μη γελιέστε: το κάνει για λόγους εκδίκησης. Ξεκάθαρα.

Και το γεγονός ότι άρουν τώρα τα μέτρα μη νομίζετε ότι το κάνουν βάσει λογικής ή σύνεσης. Απλά ρίχνουν μια κατασκευασμένη δικαιολογία για λιγότερα κρούσματα, όπως πριν έριχναν μια κατασκευασμένη δικαιολογία για περισσότερα κρούσματα. Και αυτό συμβαίνει επειδή έρχεται καλοκαίρι και θέλουν να έχουν τουρισμό.

Σε πολλές χώρες του εξωτερικού (εκεί που δεν είναι τελείως διεστραμμένοι, τουλάχιστον) έχουν άρει πλήρως τα μέτρα για τον κορονοϊό. Επομένως, πώς να περιμένεις να έρθει ο τουρίστας στην Ελλάδα και να δείχνει πιστοποιητικό εμβολιασμού (πιστοποιητικό εμβολιασμού! το λέω και γελάω) για να μπει στο μπαρ, στην καφετέρια, στο εστιατόριο, ή οπουδήποτε; Ξέρεις τι θα σου πει ο τουρίστας; Πάρε τα αρχίδια μου, θα σου πει, κι εγώ θα πάρω εισιτήριο για Τουρκία, καλύτερα (ή για οποιονδήποτε άλλο προορισμό). Ε, δεν είναι και τελείως μαλάκες οι άνθρωποι. Μόνο εμείς κινδυνεύουμε να αποδειχτούμε τέτοιοι, που δεχόμαστε τέτοια μέτρα επ’αόριστον.

Διότι, μετά το καλοκαίρι, είναι σχεδόν βέβαιο πως πάλι τα ίδια θ’αρχίσουν. Έχει «έξαρση» ο ιός, ίσως και καμιά πιο «δαιμονική» «μετάλλαξη», ανέβηκαν πάλι τα «κρούσματα», μπλα μπλα μπλου (αρχίδια μπλου) – το ξέρετε πια καλά το παραμύθι, είμαι σίγουρος. Και, μ’αυτές τις δικαιολογίες, θα επιβάλουν πάλι μάσκες, θα ζητάνε απ’τον κόσμο να κάνει τέταρτη δόση του μη-εμβολίου ευθανασίας, θα δημιουργούν άπαρτχαϊντ, απειλές για λόκνταουν, πρόστιμα, κι όλα αυτά τα ωραία.

Στο χέρι μας είναι να τους σταματήσουμε.

Μην δέχεστε τίποτα.

Μην τρομοκρατήστε από τίποτα.

Τα έχουμε ξαναπεί, άλλωστε.

Δεν πρόκειται να τελειώσει αυτή η «πανδημία» αν εμείς δεν την τελειώσουμε.

Ο καθένας μετρά. Μη σκέφτεσαι πια με τη λογική Και ποιος είμαι εγώ; Τι να κάνω εγώ;

Ναι, κι εσύ μετράς. Μην κάνεις τον ψόφιο κοριό. Μπορείς κι εσύ να αρνηθείς. Τα πάντα.

*

Χτες, Κυριακή, 20/3, έγινε μια γιγάντια διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας από τους Υγειονομικούς Κατά της Υποχρεωτικότητας. Ξεκίνησε από το πάρκο Ελευθερίας, έφτασε ώς το Σύνταγμα, συνεχίστηκε προς το Υπουργείο Υγεία – και σήμερα οι Υγειονομικοί (με κεφάλαιο Υ) είπαν ότι θα πάνε και προς το Μέγαρο Μαξίμου.

Όσοι δεν ήσασταν εκεί θα έπρεπε να είστε· γιατί το θέμα δεν αφορά μόνο τους Υγειονομικούς, ούτε μόνο τους ανεμβολίαστους. Αφορά τους πάντες. Τα λέμε από την πρώτη μέρα, αλλά φτάνουν σε κουφά αφτιά. Ανοίξτε αφτιά, ανοίξτε μυαλό. Προτού να είναι αργά. Και ποτέ δεν είναι αργά όταν είσαι πρόθυμος να κινηθείς και να αντιδράσεις.

Μιλούσα με μια γνωστή μου υγειονομικό που εξαναγκάστηκε να εμβολιαστεί (από τους τελευταίους). Της έλεγα για τους Υγειονομικούς και ότι θα έπρεπε κι εκείνη να ήταν εκεί. Και μου λέει: «Μα έχω εμβολιαστεί τώρα...» Της λέω: «Δεν έχει σημασία. Εκβιάστηκες. Δεν σου αρέσει αυτή η κατάσταση. Θες τώρα να σε εξαναγκάζουν να κάνεις και το τρίτο; Και το τέταρτο; Και όσα άλλα πιθανώς να ακολουθήσουν;»

Το ξαναλέω: Δεν θα τελειώσει από μόνο του. Πρέπει να αντιδράσετε.

Αν αυτή τη στιγμή δεν είχαν αντιδράσει οι Υγειονομικοί, ο υποχρεωτικός εμβολιασμός θα είχε πάρει σβάρνα όλη την κοινωνία: τους εκπαιδευτικούς, τα σώματα ασφαλείας, και τους υπόλοιπους... Οι Υγειονομικοί ήταν, και είναι, οι ήρωές μας.

Στο πάρκο Ελευθερίας μάς μίλησε ο κ. Αρβανίτης (ο οποίος είναι από τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται πολύ ενεργά) και ο κ. Καλογερίδης (που ξέρει πράγματα που ντροπιάζουν τους υποστηρικτές των εμβολίων). Στο Σύνταγμα μάς μίλησαν, μέσω γιγαντο-οθόνης, με απομακρυσμένη επικοινωνία, ο κ. Μπακτί από τη Γερμανία, ο κ. Κασιμάτης (από τα Κύθηρα, αν δεν κάνω λάθος), και ο Πατέρας Καρπαθίου αυτοπροσώπως. Όλοι οι λογικοί και ελευθερόφρονες άνθρωποι είναι υπέρ των Υγειονομικών Κατά της Υποχρεωτικότητας και εναντίον της υποχρεωτικότητας και όλης αυτής της τρελής εκφοβιστικής/εκβιαστικής κατάστασης που συμβαίνει παγκοσμίως.

Να είστε σαν αυτούς.

Σύντομα θα ανεβάσω στο Twitter βίντεο από τη διαδήλωση (και εδώ θα υπάρχει link).

Update: τα links για τα βίντεο: 1, 2, 3.

 

 

Επίσης . . .

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Οκτωβρίου (21/10)


Sanjulián (τέχνη) & Rudolf Kalvach (παράξενες κάρτες – 1907) & Hannah Flowers (τέχνη) & Το σπίτι που εξαφανίστηκε & Michael Kaluta (τέχνη) & Οι εικονογράφοι του Poe & Η γηραιότερη χελώνα της γης (αθάνατη;) & 221 Camera Obscuras & Infinite Jungle (στον browser σας) & Robin F. Williams (τέχνη) & Rottweilin (τέχνη) & Στα ίχνη των Shonokin (του Manly Wade Wellman) & Κόμιξ με τον Elric (1970) & περισσότερα στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ παύλα


Σε ελληνικά κείμενα (λογοτεχνικά και μη) είναι αρκετά συχνό να συναντήσουμε το εξής συντακτικό φαινόμενο το οποίο θα δείξω με ένα απλό παράδειγμα γιατί έτσι είναι πολύ πιο εύκολο:

Οι καβαλάρηδες έρχονταν μέσα από το λιόγερμα, πάνω από τους λόφους –μια ντουζίνα φιγούρες σε ψηλά άλογα, γκρίζα και λευκά, με μανδύες να τινάζονται πίσω τους–, αλλά δεν είχαν προσέξει ότι στο κατόπι τους ήταν τέσσερις απειλητικές κατάμαυρες σκιές...

Αυτό το κείμενο μοιάζει καλό, γενικά· και είναι, ουσιαστικά. Αλλά προσέξτε πώς χρησιμοποιούνται οι παύλες. Σαν παρενθέσεις! Η πρώτη παύλα κολλάει επάνω στο μια και η δεύτερη (που κλείνει την παρένθεση) κολλάει επάνω στο τους· και μετά απ’αυτή τη δεύτερη παύλα έρχεται κι ένα κόμμα.

Εδώ το πρόβλημα είναι διπλό.

Πρόβλημα πρώτο: Γιατί οι παύλες να κολλάνε επάνω στις λέξεις σαν να είναι παρενθέσεις; Η παύλα δεν είναι παρένθεση· είναι τελείως διαφορετικό σημείο στίξης.

Πρόβλημα δεύτερο: Τι δουλειά έχει το κόμμα μετά την παύλα; Δεν έχει καμία δουλειά εκεί· η παύλα, κανονικά, το αντικαθιστά. Δεν είναι παρένθεση.

[Συνέχισε να διαβάζεις]